| www.protestanci.org | |||||
|
|||||
|
|||||
|
.:prezb. Andrzej Poręba: "Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa w Zabrzu."
Ruch charyzmatyczny, zwany także ruchem zielonoświątkowym lub pentekostalnym, jest przejawem żywego chrześcijaństwa, chrześcijaństwa, które jego zwolennicy wiążą z działaniem Boga poprzez widoczne działanie i kierownictwo Ducha Świętego. Nie jest to ruch jednolity, lecz obejmujący wiele wspólnot i grup. Pentekostalizm zrodził się na początku obecnego stulecia. Są trudności z ustaleniem dokładnej daty powstania, gdyż pewne elementy ruchu zielonoświątkowego były już znane w końcu XIX wieku. W rzeczywistości pentekostalizm nie był zjawiskiem nowym w historii Kościoła. Wystarczy spojrzeć na historię Kościoła I wieku... Już tam zauważyć można, dominującą rolę Ducha Świętego w życiu chrześcijan. To jest tak wyraźnie przedstawione w zapisach Nowego Testamentu (m.in. Dz. Ap.). Niemniej jednak za punkty zwrotne w dziejach współczesnego ruchu zielonoświątkowego uważa się wydarzenia, które miały miejsce u progu XX wieku. W 1901 roku w szkole biblijnej Charlesa Parhama (1873 - 1929) w Topeka (Kansas, USA), kilkunastu studentów doświadczyło chrztu Duchem Świętym. Za kilka lat w roku 1906 w Los Angeles przy Asusa Street miejscowe zgromadzenie, którego wiodącą postacią był potomek czarnych niewolników William James Seymour (1870-1922) przeżyło również chrzest w Duchu Świętym wraz ze spektakularnymi tego przejawami. I to właśnie wydarzenie zapoczątkowało ekspansję pentekostalizmu na świat. W 1906 roku przebywał w USA pewien norweski kaznodzieja metodystyczny pochodzenia angielskiego Thomas Ball Barrat (1862 - 1940), który, według własnego świadectwa, przeżył tam gwałtowny chrzest Duchem Świętym i został napełniony takim światłem i taką mocą, że głośno zaczął wołać w obcym języku. Barrat przeniósł nową, duchowo ożywioną pobożność do Norwegii, skąd wkrótce rozprzestrzeniła się ona w różnych częściach Europy. Pentekostalizm koncentrując się na osobistym przeżyciu religijnym, traktował początkowo zagadnienia organizacyjne jako sprawę drugorzędną. Z biegiem czasu zaczęły się tworzyć większe lub mniejsze wspólnoty reprezentujące różne kierunki.Dla pentekostalizmu typowy jest pogląd, że dany Kościół wykazuje bliskość wspólnocie nowotestamentowej tylko wówczas, gdy entuzjastycznie otwiera się na działanie Ducha Świętego, a więc przyjmuje chrzest i dary Ducha. Pod tym względem ruch sfinalizował zapoczątkowaną przez M. Lutra w 1517 roku Reformację. Historia Chrześcijańskiej Wspólnoty Zielonoświątkowej. Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa została oficjalnie pod tą nazwą wpisana w rejestr Kościołów i Związków Wyznaniowych w 1986 roku. Jednak jej początki sięgają lat okupacji a nawet lat przedwojennych, kiedy to nieliczne rodziny zamieszkujące tereny pogórza Karpackiego przeżyły autentyczne nawrócenie z widocznymi doznaniami duchowymi. Ewangelia na te tereny została przywieziona przez reemigrantów rosyjskich z USA. W późniejszych latach Wspólnota ta zaczęła się rozwijać coraz bardziej na terenie całej Polski. Powstało wiele zborów lokalnych utrzymujących ze sobą bliską współpracę. Część z tych zborów utworzyło stowarzyszenie ChWZ, a następnie po kilku latach ChWZ uzyskało status związku wyznaniowego. Historia zboru ChWZ w Zabrzu. W latach trzydziestych na Łemkowszczyźnie w powiatach: Gorlice, Jasło, Krosno rozwinął się ruch ewangeliczny który przeniknął między innymi aż do Wysowej (Huty Wysowskiej). Jeden z liderów społeczności zielonoświątkowej w Wysowej (powiat Gorlice w Karpatach) Kazimierz Poręba wyjeżdża w roku 1954 na Górny Śląsk w poszukiwaniu pracy. W roku 1960 sprowadza całą rodzinę do Zabrza. Wraz z człowiekiem, który nawrócił się w więzieniu w roku 1950 rozpoczyna pracę misyjną oraz poszukiwania wierzących. W niedługim czasie społeczność zaczęła się powiększać dochodząc do liczby około 50 osób. Początkowo nabożeństwa odbywały się po domach według ustalonego grafiku. To co nastąpiło po roku 1960, to śmiało można nazwać "eksplozją" czy wybuchem duchowego przebudzenia. Całe rodziny się nawracały i przychodziły do zboru. Nawróceni świadczyli kolejnym osobom. Tak nawróciło się wielu zasłużonych działaczy z organizacji Świadków Jechowy między innymi Ryszard Kamiński i Jerzy Fojucik. Jako doświadczeni i przepełnieni entuzjazmem ruszyli do pracy misyjnej wśród wszystkich Świadków między którymi pracowali. Ich trud nie był daremny. W niedługim czasie t.j. około 3 lat, do społeczności (zboru) przyszło wiele rodzin i pojedynczych osób. W latach 70-tych, zbór już liczył ponad 100 osób. Praca rozwijała się dalej, chociaż z różnymi przeszkodami. W 1971 r. doszło do podziału zboru na dwa mniejsze, które od tej chwili zaczęły funkcjonować samodzielnie. W roku 1973 jeden z członków społeczności, br. Władysław Brosz, widząc, że zainteresowanie ewangelią jest coraz większe i ludzi przybywa, zaadoptował swoje mieszkanie na salę zgromadzeń. Właśnie u tego brata w Przyszowicach (na obrzeżach Zabrza) przez kilka lat odbywały się stałe nabożeństwa. W roku 1981 zarejestrowano zbór jako stowarzyszenie otrzymując status legalnej organizacji religijnej. Wkrótce został też zakupiony budynek przedwojenny w Zabrzu - Mikulczycach, który zaadoptowano na Dom Modlitwy. Tak więc od 1981 r. Zbór posiadał już nieco lepsze warunki do prowadzenia swej działalności ewangelizacyjnej. Prócz sali głównej była salka dla osób z małymi dziećmi, salki katechetyczne oraz jadalnia, w której odbywały się gościny (agape) zborowe i przyjęcia weselne. Było też pomieszczenie dla gości. Znalazło się tam również mieszkanie dla gospodarza obiektu. Po tylu latach zgromadzeń domowych była to wielka wygoda dla wszystkich członków zboru . W roku 1986 na wniosek powołanego Komitetu Założycielskiego, składającego się z przedstawicieli wszystkich pozostałych zborów zarejestrowano Wspólnotę pod nazwą Chrześcijańska Wspólnota Pięćdziesiątników, by w niedługim czasie zmienić nazwę na Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa. Od tej pory zbór w Zabrzu rozpoczyna kolejny etap swojego rozwoju. Pod koniec lat 80 - tych liczba członków dochodzi do 200 osób. Każdego roku w okresie letnim chrzest wiary przyjmowało nawet po kilkunastu katechumenów. W tych latach zostały otwarte granice z czego skorzystało wiele osób - członków zboru. Za granicę wyjechało ze zboru około 40 osób. Jedni do RFN, mając pochodzenie, inni do Francji i Ameryki Północnej. Jednak Pan Bóg nam pomagał i błogosławił przydając nowe osoby do zboru. W niedługim czasie zajmowany przez nas budynek okazał się za mały dla naszej działalności. W niewysokiej sali robiło się coraz ciaśniej. Wobec tego postanowiono utworzyć nowy zbór w Rudzie Śląskiej, gdzie już wcześniej funkcjonowała placówka zabrzańskiej społeczności. I tak w 1995 r. rozpoczął swoją samodzielną egzystencję kolejny zbór. W podobny sposób powstały zbory w Trzebini i w Kędzierzynie Koźlu. 27 kwietnia 1998 roku władze miasta Zabrze użyczyły nam w centrum miasta piętro dużego budynku. Ogromnym nakładem sił i własnych środków cały obiekt został wyremontowany. Obecny Dom Modlitwy jest bardzo funkcjonalny, spełnił nasze oczekiwania. Przy zborze działa tzw. "grupa wsparcia", starająca się pomóc osobom uzależnionym od alkoholu i narkotyków. Aktywnie funkcjonuje grupa misyjna pracująca w zakładach karnych i aresztach śledczych. Roztoczyliśmy szczególną opiekę nad osobami opuszczającymi mury więzienne. W zborze bardzo dobrze rozwija się praca z dziećmi. Z zajęć szkółkowych korzystają także dzieci z "ulicy". W sumie dzieci jest około 90. Młodzież ma regularne spotkania w zborze. Istnieje kilka zespołów śpiewaczych. Organizujemy w zborze co niedzielę uczty agape z których korzystają nie tylko zborownicy, ale także bezdomni i dzieci z "ulicy". Przy zborze funkcjonuje także Rada Programowa oraz robiony jest skład czasopisma chrześcijańskiego "Droga Prawda Życie". Lokalizacja naszego obiektu jest dość szczególna, ponieważ sąsiadujemy z dużą kolonią romską oraz środowiskiem patologicznym. Doświadczyliśmy już wiele nieprzyjemności z ich strony, ale wierzymy, że mamy tam do spełnienia ważną misję- po to tam istniejemy! Już kilka osób z tego środowiska przychodzi do zboru. Uczestniczymy w zimowej akcji charytatywnej rozdawania paczek w ramach Samaritan's Purse, dzięki czemu możemy dotrzeć do wielu rodzin i środowisk, aby im pomóc materialnie i duchowo. W zborze systematycznie odbywają się spotkania modlitewne. Oprócz nabożeństw ogólnych istnieją też spotkania tzw. Grup Domowych, gdzie zbierają się osoby najbliżej mieszkające. Obecnie funkcjonują 3 takie grupy. Niezwykle pożyteczną służbę pełni grupa starszych sióstr, trwając w modlitwach i odwiedzając chore i samotne siostry. Na dzień dzisiejszy tj. rok 2003 liczba członków zboru wraz z dziećmi i sympatykami przekracza 300 osób. Oprócz pracy w zborze kilku braci zaangażowanych jest w pracy kaznodziejskiej i ewangelizacyjnej na terenie całej Polski. Aktualnie pastorem zboru jest prezbiter Andrzej Poręba. Prezbiter Kazimierz Poręba pełni funkcję pastora-seniora. Pragnieniem zboru zabrzańskiego jest nieść światło Chrystusowe całemu miastu i okolicom. Modlimy się o to, aby jeszcze wielu ludzi przyszło do poznania żywej i zbawiennej wiary. |
© Protestanci.org