| www.protestanci.org | |||||
|
|||||
|
|||||
|
.:Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej: historia, struktura, finansowanie.
HISTORIA Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Polsce jest wspólnotą ewangelikalną o orientacji charyzmatycznej, pentekostalnej, zielonoświątkowej. Bezpośrednim poprzednikiem ruchu zielonoświątkowego i jednym z jego głównych korzeni, był ruch uświęceniowy (ang. The Holiness Movement), który na swój sposób akcentował sprawę tzw. drugiego błogosławieństwa (ang. second blessing) czyli chrztu Duchem Świętym. Główny wpływ na ruch uświęceniowy wywarli tacy mężowie Kościoła, jak Asa Mahan, Dwight L. Moody, Charles G. Finney, Reuben A. Torrey i inni. Większość jednak badaczy ruchu zielonoświątkowego jest zdania, że dopiero przeżycia Ducha Świętego w gminie uświęceniowej przy Azusa Street w Los Angeles w 1906 roku zwróciły na siebie wzrok całego świata, i że tutaj należy szukać początków klasycznego pentekostalizmu. Badacze ci powiadają także, że jeśli należy łączyć początek ruchu zielonoświątkowego z jakąś postacią, to jest nią niewątpliwie William J. Seymour (1870-1922), który stał wówczas na czele Misji przy Azusa Street. Dla Williama J. Seymoura Pięćdziesiątnica znaczyła coś więcej niż mówienie językami. Znaczyła dla niego bowiem miłość w miejsce nienawiści, pojednanie w Chrystusie ras, klas społecznych i płci. W przebudzeniu w Los Angeles biali biskupi i czarni robotnicy, mężczyźni i kobiety. Azjaci i Meksykanie, biali profesorowie i murzyńskie praczki - wszyscy byli sobie równi. Nic dziwnego przeto, że prasa zarówno religijna jak i świecka opisywała te nadzwyczajne wydarzenia w szczegółach. Uważa się powszechnie, że apostołem ruchu zielonoświątkowego w Europie był T.B. Barrat. Jego działalność miała bowiem zasadnicze znaczenie dla ukształtowania się ruchu w Europie. Do Polski przebudzenie zielonoświątkowe przyszło z dwóch kierunków: z Niemiec na teren Śląska Cieszyńskiego oraz na teren Pomorza i Wielkopolski, a także z Ameryki za pośrednictwem reemigrantów, którzy po nawróceniu i doznaniu przeżycia zielonoświątkowego powrócili do Polski, aby na terenach rodzinnych prowadzić pracę ewangelizacyjno-misyjną. W wyniku działalności reemigrantów zaczęły powstawać zbory zielonoświątkowe głównie w województwach wschodnich Polski międzywojennej i częściowo w okręgach centralnych. Z początku zbory zielonoświątkowe w Polsce wschodniej i centralnej nie tworzyły jednego Kościoła, działały niezależnie. Dopiero w maju 1929 roku na zjeździe międzyzborowym w Starej Czołnicy koło Łucka powołano do życia Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej, którego przewodniczącym zarządu wybrano Artura Bergholca z Łodzi. Tam także, znalazła swoje miejsce siedziba Kościoła. Kościół liczył przed drugą wojną światową ponad 20 tysięcy wyznawców i około 500 zborów i placówek, wydawał trzy pisma (w języku polskim, rosyjskim, i ukraińskim: Przystęp" wydawany w Łodzi pod redakcją Artura Bergolca, Ewangelskij Hołos" wydawany w Tarnopolu pod redakcją Grzegorza Fedyszyna, Primiretel" wydawany w Gdańsku. W 1945 roku na konferencji w Łodzi wznowiono formalnie działalność Kościoła, opracowano nowy statut i dokonano wyboru nowego zarządu. Na czele Kościoła jako przewodniczący jego zarządu stanął Józef Czerski.Lata 1950-1953 były okresem zakłóceń w normalnym funkcjonowaniu Kościoła. W tym okresie wszyscy duchowni kościoła, podobnie jak duchowni innych wspólnot ewangelikalnych w naszym kraju, znajdowali się w więzieniu. W wyniku polityki wyznaniowej władz PRL , w dniu 4 czerwca 1953 roku, na Konferencji Braterskiej w Warszawie Zbory chrześcijan wiary ewangelicznej - obok stanowczych chrześcijan, ewangelicznych chrześcijan, wolnych chrześcijan i wyznawców Kościoła Chrystusowego - znalazły się w ramach Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego (ZKE ). W 1956 roku część zborów chrześcijan wiary ewangelicznej usamodzielniła się poprzez wyjście ze Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego jednakże na skutek niesprzyjających warunków społeczno politycznych powróciła do ZKE, zaś zbory okręgu lubelskiego, na zasadach daleko idącej samodzielności i autonomii - dopiero w 1966 roku. W oparciu o grupę lubelską wraz ze Zborami i placówkami, powstałymi w wyniku jej działalności misyjno-ewangelizacyjnej wznowił działalność obecny ( po reorganizacji ZKE z dniem l lutego 1988 roku ) Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej ( KChWE ) z siedzibą w Lublinie, który został zarejestrowany na podstawie decyzji z dnia 01.02.1988r. przez Ministra Kierownika Urzędu ds. Wyznań dr Władysława Lorenca NK-803/46/1/88 i wpisany do rejestru stowarzyszeń i związków religijnych pod pozycją 30. Minister, Szef Urzędu Rady Ministrów decyzją nr 11-803/46/1/90 z dnia 10.01.1990r. wykreślił Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej z dotychczasowego rejestru a wpisał do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych w dziale A pod poz. 25. Synod Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej, obradujący w marcu 1988r., wybrał Naczelną Radę Kościoła, na której czele - jako prezbiter naczelny Kościoła i przewodniczący Rady Kościoła - stanął Władysław Rutkowski. Po jego śmierci , w styczniu 1990r., pełnienie obowiązków Prezbitera Naczelnego powierzono Krzysztofowi Czechowskiemu. Gruntowną zmianę strukturalną Kościoła przyniósł Synod obradujący w Lublinie pod koniec 1992r. Opracowano zasady wiary, nowy statut z prawem wewnętrznym Kościoła, powołano Kolegium Pastorów, Naczelną radę Kościoła ( od Synodu w 1996r. funkcjonuje Kancelaria Kościoła ) i wybrano Prezbitera Naczelnego w osobie Edwarda Rutkowskiego oraz uwłaszczono poszczególne Zbory. Obecnie Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Polsce liczy 23 Zbory skupiające koło 4000 członków i sympatyków. STRUKTURA ( określona w Statucie ) Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej w Rzeczpospolitej Polskiej (KChWE ) jest wspólnotą autonomicznych Zborów i innych jednostek organizacyjnych. Osobowość prawną posiada cały Kościół oraz jego poszczególne Zbory. Siedziba władz Kościoła - Kielce. Synod - najwyższa władza ( zbiera się co 5 lat ) - skład Synodu - członkowie Kancelarii Kościoła, Kolegium Pastorów, Komisja Kontrolująca i delegaci Zborów. Kancelaria Kościoła - 4 osoby ( Prezbiter Naczelny, jego dwóch Zastępców, Rzecznik prawno-finansowy ). - Prezbiter Naczelny - Pastor Andrzej Jeziernicki Kolegium Pastorów ( członkowie Kancelarii Kościoła, Pastorzy Zborów ) Zbór . ( aktualnie pastorem Zboru w Radomiu jest Krzysztof Czechowski.) Zbór- lokalna społeczność osób, które uznały zasady wiary Kościoła, przyjęły chrzest wiary, żyją zgodnie ze Słowem Bożym i złożyły deklarację członkowską.Uznajemy, że najwyższa władza w Zborze należy do Jezusa Chrystusa, który jest Głową swego ciała, Kościoła.Formy działalności Zboru określa Statut. Rada Zboru - zarządza Zborem ( skład: Pastor, Starsi Zboru, członkowie ). Zebranie Członków Zboru. FINANSOWANIE. Środki na realizację działania Kościoła to m.in.: - ofiary pieniężne i w naturze, spadki, zapisy, darowizny krajowe i zagraniczne, - dochody z imprez i zbiórek publicznych, - subwencje, dotacje, ofiary pochodzące od krajowych instytucji i przedsiębiorstw, - dochody z własnej działalności gospodarczej jednostek organizacyjnych Kościoła. Źródło: www.ewangelik.com. Artykuł zamieszczony za zgodą autora. |
© Protestanci.org