| www.protestanci.org | |||||
|
|||||
|
|||||
|
.:Przemysław Gola: "Podstawy wiary ewangelicznej."
I. Autorytet w życiu chrześcijanina. Czy można wierzyć we własne istnienie i jednocześnie poddawać w wątpliwość istnienie Boga? Czy można wierzyć w Boga oraz w to, że jesteśmy jego stworzeniami, a zarazem twierdzić, że tenże Stwórca zapiera się swego stworzenia, unika komunikowania się z nim, a jeśli już zdecyduje się uchylić rąbka tajemnicy odnośnie swojej osoby, to przekaz ten jest zazwyczaj niejasny, pełen sprzeczności, paradoksów i nieporozumień. Trzeba przyznać, że stwierdzenie to jest przerażające, bowiem u podstaw naszego człowieczeństwa leży wiara w Boga i ufność, że On, Nasz Stwórca, objawia się nam i pragnie budować relację z nami w oparciu o pewne, wiarygodne i nieomylne źródło, a mianowicie Biblię. Mamy zatem wybór: do końca życia tkwić w morzu sceptycyzmu albo uwierzyć. Ja wybrałem to drugie. A. Skąd można czerpać wiedzę o Bogu? Zanim wypowiemy się na jakikolwiek temat musimy wskazać źródło, z którego czerpaliśmy naszą wiedzę. Jeśli chodzi o sprawy codzienne, nie sprawia to zazwyczaj kłopotu. Rzecz jest o wiele bardziej skomplikowana, kiedy zabieramy głos w sprawach dotyczących naszej egzystencji: o sens życia, o trwałość dzieła, jakie zbudowaliśmy. Cóż dopiero, gdy próbujemy powiedzieć coś o Bogu, który jest przecież dla nas niepojęty. Bardzo różnie ludzie zapatrują się na tę kwestię. Jedni odpowiedź na te kluczowe pytania chcą uzyskać dzięki prowadzeniu badań naukowych, inni zniechęceni bezowocnością tych badań popadli w sceptycyzm, pogląd, który głosi, że nic pewnego nie da się powiedzieć w żadnej sprawie. I rzeczywiście, opierając się tylko i wyłącznie na osiągnięciach ludzkiego rozumu jesteśmy skazani na trwanie w niekończącej się niepewności. Jest to niewątpliwy dyskomfort, i aby się od tego dyskomfortu wyzwolić, należałoby sięgnąć do objawienia istoty wyższej, którą oczywiście w przypadku wiary chrześcijańskiej jest nasz Bóg. Ale przecież niewielu było ludzi w historii, z którymi Bóg komunikował się w sposób bezpośredni, zatem musimy ustalić rodzaj medium, za pomocą którego Bóg zechciał zakomunikować człowiekowi wiedzę dla niego przeznaczoną. Czym jest to medium- w tej kwestii nie wszyscy chrześcijanie są zgodni. Poniżej prezentuję najważniejsze poglądy na ten temat: Sumienie. Wierzymy, że nieśmiertelny Bóg stwarzając człowieka, wszczepił w jego serce niezbywalne, ponadczasowe sumienie, narzędzie, które informuje nas o tym, co dobre, a co złe, i dzięki temu możemy odgadywać wolę Bożą. Słowo-Jezus. Na przełomie XIX i XX wieku żył wielki teolog Karol Barth. Głosił on, że Biblia rzeczywiście przekazuje nam wiele informacji o otaczającym nas świecie i o Bogu, ale czyni to w sposób omylny. Przekaz zawarty w Biblii jest mglisty i niejasny, świadectwo o dziełach Jezusa nie do końca wiarygodne. Biblia ta jest tylko drogowskazem, który może poprowadzić nas na spotkanie z Jezusem. To spotkanie jest krytycznym momentem, w którym dzięki Bożej łasce możemy spotkać się z Prawdą i dopiero to spotkanie możemy nazwać Prawdą Absolutną. Tradycja. Kościół Katolicki naucza, że objawienie nie zakończyło się z chwilą napisania ostatniej księgi Pisma Świętego. Bóg za pomocą Ducha Świętego w dalszym ciągu przemawia do przywódców kościoła, a ci w oparciu o to namaszczenie ustalają kolejne nauki. Prorocy. Ten kanał przekazu szczególnie mocno akcentuje nurt charyzmatyczny chrześcijaństwa, bowiem tutaj wierzy się, ze prorocy nie są zjawiskiem rzadkim, a nawet każda społeczność powinna gorliwie zabiegać o to, aby mieć w szeregach swoich wyznawców proroka. Ponadto uważa się, że prorok nie podaje prawd wiary w sposób rozstrzygający i również podlega autorytetowi przełożonych kościoła, którzy sprawdzają, czy przesłanie proroctwa nie koliduje przypadkiem z nauką Biblii. Pismo Święte. Wszystkie sekty przyznające się w jakikolwiek sposób do osoby Jezusa Chrystusa uznają autorytet Biblii. I faktycznie, z księgi tej można wyczytać najwięcej informacji o konstytucji świata i nas samych. Zwolennicy Tej Księgi podkreślają jej nieomylność, zgodność jej przekazu z przekazem źródeł historycznych, ponadczasową wartość głoszonych w Niej nauk. Przeciwnicy twierdzą, że jest omylna, zawiera mnóstwo błędów, jej przekaz jest niezgodny z przekazem zewnętrznych źródeł historycznych, a głoszone w niej zasady nie są wcale oryginalne i można je spotkać w licznych wcześniejszych od Biblii świadectwach pisanych. Osobiście nie zgadzam się ani z jedną opcją, ani z drugą, uważam bowiem, że w Biblii nie ma niczego, co mogłoby człowieka niewierzącego powalić na kolana, nie ma w niej też nic takiego, co by definitywnie przekreśliło jaj wiarygodność. W końcu od najdawniejszych czasów dzięki Biblii właśnie przeżywały swe nawrócenia najtęższe umysły cywilizacji zachodu. Widzimy zatem, że odpowiedź na pytanie, co stanowi dla mnie autorytet, ma fundamentalne znaczenie dla naszej egzystencji. Poprzez staranne studium Biblii musimy ostatecznie zdefiniować nasz osobisty stosunek do niej samej, jak również określić wiarygodność innych źródeł, które samozwańczo lub nie, zaświadczają o swej wartości: Nauczycielski Urząd Kościoła Katolickiego, Prorocy, Otaczający nas świat, i wiele innych. To, jaką decyzję podejmiemy, będzie rzutować na całe nasze przyszłe chrześcijańskie życie. B. Kanon Biblii. Jeśli już postanowimy zaufać Biblii, to musimy dokładnie określić, co Biblią jest, a co nią nie jest. Oczywiście dla niektórych dziwnym okaże się to pytanie, gdyż podczas wizyty w księgarni z łatwością możemy wskazać książkę, pod tytułem Biblia. Musimy jednakże pamiętać, że książka ta, to tak naprawdę zbiór wielu ksiąg, które zostały napisane przez wielu ludzi na przestrzeni wielu stuleci. Następnie przywódcy kościoła, w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, z całego mnóstwa pism religijnych wskazali na 66 ksiąg, o których autorytatywnie orzekli, że są Słowem Bożym. Jakie kryteria decydowały tym, że jedne księgi zostały zakwalifikowane do kanonu biblijnego, a inne nie? Skąd możemy mieć pewność, że zostały zakwalifikowane właściwe, i że nie opieramy naszego życia o wytwór ludzkiej fantazji. Nie możemy mieć takiej pewności, a przynajmniej nie możemy jej opierać o świadectwa zewnętrzne, a jedynie o przekonanie, że Bóg jest wierny i nie pozwolił, abyśmy zostali zwiedzeni do tego stopnia. Jeśli zaś chodzi o kryteria wyboru poszczególnych ksiąg, to decydowało tu pochodzenie danego tekstu (chodzi o autorstwo) a także względy polityczne, mianowicie księgi czytane w wielkich zborach, w dużych miastach, miały większą siłę przebicia niż te czytane w gminach chrześcijańskich mniej licznych. C. Natchnienie i nieomylność Biblii. Natchnienie Biblii polega na tym, że Bóg w taki sposób nadzorował ludzi piszących tekst Pisma Świętego, że ułożyli oni ten tekst w sposób bezbłędny, nieomylny i zbieżny z Bożymi intencjami. Pojawiło się wiele odstępstw od tej prawowiernej nauki. Niektórzy uważają, że tylko niektóre fragmenty zostały przez Boga natchnione, inne zaś nie. Inni twierdzą, że Biblia jest natchniona w takim samym stopniu, jak i inne książki chrześcijańskie, które nas poruszają. Zwróćmy uwagę na to, że jeśli przyjmiemy taką naukę, będziemy musieli określić również kryteria, za pomocą których wskażemy fragmenty natchnione i oddzielimy je od nie natchnionych. Widzimy tutaj, że takie twierdzenie jest wybitnie niebezpieczne. Pozbawia nas pewności i pokoju, że na tej jednej księdze można polegać, a przecież tak jest w istocie. Ponadto uważamy, że Biblia jest nieomylna, to znaczy, że nie zawiera żadnych błędów. Chodzi tutaj zarówno o prawdy teologiczne, jak i fakty historyczne, a także wiedzę z zakresu nauk przyrodniczo-ścisłych. Czy są jakieś fragmenty, które tę wcześniej postawioną tezę podważają. Przeciwnicy Biblii, a także niektórzy liberalni teologowie twierdzą, że tak. Chrześcijanie ortodoksyjni twierdzą, że nie. Skąd ta rozbieżność? Musimy pamiętać, że nie ma w Biblii jawnych niedorzeczności, które raz na zawsze mogłyby ją skompromitować. Są jedynie fragmenty trudniejsze, które wymagają głębszej zadumy, ale i na nie można znaleźć rozsądne wytłumaczenie. Na przykład, dlaczego wypowiedzi Jezusa czasem różnią się od siebie w poszczególnych ewangeliach. Po pierwsze, dlatego że mogło być kilka sytuacji, w których Jezus poruszał ten sam temat, a każdy z ewangelistów zapisał inną. Poza tym musimy sobie uświadomić, że Jezus przemawiał w języku aramejskim, natomiast Biblia została spisana w języku greckim, a zatem mowy Jezusa są tłumaczeniem. Tego przekładu dokonywali różni ludzie i trudno oczekiwać, że będą one zupełnie identyczne, choćby pod względem szyku zdania. D. Powstanie i język Biblii. Biblia nie jest jednolitą księgą. Nawet jej nazwa, Biblia, w języku greckim oznacza księgi. I już po otwarciu Pisma Świętego łatwo można się zorientować, że rzeczywiście tych ksiąg jest wiele. Generalnie jednak możemy podzielić Biblię na dwie części: Stary Testament i Nowy Testament. Testament w języku staropolskim oznacza umowę albo przymierze. Zatem księgi Starego Testamentu dotyczą dziejów przymierza, jakie Bóg zawarł z Izraelem, Nowego zaś dziejów Przymierza z ludzkością, jakie ustanowił Jezus Chrystus poprzez swoją męczeńską śmierć na krzyżu. Stary testament. Składa się on z 39 ksiąg (wg Kościoła rzymskokatolickiego z 46). Pierwsza księga, zredagowana przez Mojżesza, a zapewne w późniejszym czasie zapisana przez jego następców, opowiada o stworzeniu wszechświata i pierwszych wiekach ludzkości. Następne kontynuują tę historię Narodu Żydowskiego, doprowadzając ją gdzieś do wieku III p.n.e. Wśród tych ksiąg historycznych znajdują się również księgi mądrościowe, prorockie, a nawet poezja (Psalmy). Stary testament został napisany w języku hebrajskim. Nowy testament. Składa się z 27 ksiąg. Został napisany przez apostołów, bądź też przez ich najbliższych współpracowników. Nowy testament rozpoczynają cztery ewangelie, opowiadające o życiu i nauce Jezusa Chrystusa, następnie zostały umieszczone Dzieje Apostolskie, potem listy apostołów do lokalnych społeczności tamtych czasów. Biblię zamyka tzw. Apokalipsa, czyli zapis proroctwa, jakie otrzymał św. Jan. Nowy Testament został napisany w języku greckim. E. Przekłady Biblii na język polski. Jak już wspominałem Biblia została napisana w języku hebrajskim oraz greckim, oznacza to, że tekst na który większość z nas jest zdana, to przekład. Na rynku polskim jest dostępnych wiele tłumaczeń Biblii. Wszystkie one są bardzo dobre i można bez wahania im zaufać, choć należy również pamiętać, że każdy przekład zawiera również niewielkie usterki, jednakże nie wynikające z ignorancji tłumaczy, ale po prostu z tego, że żaden język nie może być odzwierciedlony w innym języku w zupełności. Oto niektóre z dostępnych współcześnie tłumaczeń: -Biblia Tysiąclecia: przetłumaczona przez Kościół Katolicki. Jest napisana świetną polszczyzną i bardzo przyjemnie się ją czyta. Większość wydań zawiera również wstępy do poszczególnych ksiąg oraz komentarz historyczno-teologiczny. Niektóre fragmenty zostały podciągnięte pod doktrynę kościoła, i tak na przykład czytamy o kapłanach, a nie starszych zboru, czy też prezbiterach. Na szczęście najnowsze wydanie Biblii Tysiąclecia koryguje te wpadki w przypisach. -Biblia Warszawska: Przetłumaczona przez Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne. Jest to najzacniejsza organizacja na świecie, która tłumaczy Pismo Święte na różne języki. Jej wadą jest nieco już archaiczny język. Tłumaczenie to upodobały sobie przede wszystkim kościoły protestanckie. -Pismo Święte. Przekład Ekumeniczny: niedawno ukazał się Nowy Testament. Przekład dokonywany jest przez wiele kościołów chrześcijańskich w Polsce, w tym między innymi przez Kościół rzymskokatolicki, Kościół Zielonoświątkowy, Kościół Prawosławny. Jest to najlepsze, choć jeszcze niekompletne tłumaczenie na rynku polskim. Pozostaje mi tylko pogratulować tłumaczom i czekać na koniec ich pracy. -Pismo Święte w przekładzie Nowego Świata: tłumaczenie dokonane przez Świadków Jehowy. Na język polski Biblia ta była tłumaczona z języka angielskiego, a nie bezpośrednio z języków oryginalnych, a to ze względu na fakt, że Świadkowie Jehowy nie mają na razie osób zdolnych do dokonanie takiego tłumaczenia. Przekład zawiera nieliczne fragmenty, które zostały nagięte do doktryny. Skorzystano z tekstu biblijnego w edycji Westcotta, który w chwili obecnej jest już bardzo przestarzały i niegodny polecenia. Tłumacz starał się używać współczesnego języka polskiego, jednakże sugerując się wersją angielską zawarł zbyt dużo kalek językowych z angielskiego, co sprawia, że przekład ten jest w niektórych miejscach wręcz komiczny. F. Fragmenty kluczowe Pisma Świętego. -2 Tm. 3.16: całe Pismo jest natchnione przez Boga. -2 Ptr. 1.21: natchnienie przez Ducha. -2 Ptr. 3.16: autorytet pism Pawłowych. -Mt. 5.17-18: jota i kreska. |
© Protestanci.org