| www.protestanci.org | |||||
|
|||||
|
|||||
|
.:Przemysław Gola: "Postawy wiary ewangelicznej."
IV. Nauka o Kościele. A. Czym jest kościół? Kościół jest to społeczność wszystkich chrześcijan na całym świecie oraz w niebie. Kościół jest często nazywany Ciałem Chrystusa przez wzgląd na to, że to właśnie Jezus Chrystus pozyskuje wierzących swoją własną krwią i włącza ich poprzez Ducha Świętego w organizm, jakim jest Kościół. Kościół Powszechny jest zorganizowany i reprezentowany na ziemi za pomocą zborów lokalnych (kościoła lokalnego). Do wieku X n.e. kościół lokalny stanowił jedną organizację, potem nastąpiły liczne podziały, spowodowane grzechem i pychą przywódców kościoła, i w chwili obecnej mamy całe multum przeróżnych organizacji kościelnych i para-kościelnych. W Polsce najliczniejszymi społecznościami : Kościół rzymskokatolicki (ok. 38 000 000 wiernych), Kościół Zielonoświątkowy (ok. 20 000 wiernych), Kościół Augsbursko-Ewangelicki (ok. 80 000), Kościół Prawosławny, Kościół Chrześcijan Baptystów, Kościół Zborów Chrystusowych, i setki innych. Osoby, które urodziły się w kościołach nawet o wątpliwej teologii nie ponoszą odpowiedzialności i mogą zostać zbawione. Zbawienie jest osiągalne w różnych kościołach, gdyż jego warunkiem jest wiara w Jezusa Chrystusa, a nie metryka przynależności wyznaniowej, zaznaczając jednak, że osoby odpowiedzialne za dokonanie rozłamów będą musiały zdać sprawę Bogu i poniosą zasłużoną karę. B. Funkcje kościoła. Podstawowymi zadaniami kościoła są: głoszenie ewangelii na całym świecie, czynienie ludzi uczniami Chrystusa, oddawanie czci Bogu, wzajemne budowanie się, służba społeczna. C. Urzędy kościelne. Biblia naucza nas, że Bóg ustanowił dwa urzędy kościelne: urząd prezbitera oraz urząd diakona. Prezbiterzy są powołani, aby kolegialnie sprawować nadzór nad całokształtem kościelnej działalności. Diakoni są sługami pomocniczymi, którzy mają za zadanie prowadzić służby powierzone im przez prezbiterów. Zwykle w kościołach protestanckich powołuje się przewodniczącego rady starszych w osobie pastora. Zadaniem pastora jest przewodniczenie życiu kościelnemu i reprezentowanie zboru na zewnątrz. Zarówno diakoni, jak i prezbiterzy powinni spełniać następujące kryteria: -powinni być nieposzlakowani, tzn. że powinni się cieszyć dobrą opinią zarówno w zborze, jak i wśród ludzi niewierzących. Takie przywary, jak: lenistwo przejawiające się w zaniedbywaniu swoich obowiązków szkolnych i zawodowych, niesumienne wykonywanie pracy, szemranie za plecami pracodawców, nieposłuszeństwo obywatelskie, nie wspominając już o życiu w jawnym grzechu, czy nieuporządkowanej sytuacji rodzinnej, dyskwalifikuje kandydata do urzędów diakona lub prezbitera. -powinni być trzeźwi, tzn. zrównoważeni, nie łatwo poddający się przeciwnościom, stabilni w swoich poglądach. Nie mogą jednak kurczowo trzymać się litery prawa, będąc w ocenie innych bezwzględnymi i bez miłosierdzia. -umiarkowani, czyli innymi słowy nie powinni wydawać pochopnych i radykalnych sądów. -powinni być przyzwoici, co objawia się w ich mowie, sposobie życia, sposobie ubierania się, w ich kontaktach z innymi ludźmi i sposobie odnoszenia się do innych ludzi, a także w pogodzie ducha na co dzień. -nie mogą być samowolni. Dotyczy to szczególnie młodych chrześcijan, którzy zapaleni do służby szybko zyskują sobie uznanie w kościele. Przyzwyczajeni do poklasku, przestają słuchać innych, w końcu samowola ich niszczy. Nie umiejąc ocenić siebie krytycznie, nie umieją przebaczać, ukorzyć się, pokutować. Jest cała masa innych cech, jakie powinni posiadać przełożeni kościoła: nie mogą oddawać się pijaństwu, nie mogą być chciwi, kłótliwi, muszą być gościnni, muszą być dobrymi nauczycielami, i tak dalej. Cały wykaz możemy przeczytać w Listach do św. Tymoteusza oraz Tytusa. D. Sakramenty. Sakrament jest to obrzęd ustanowiony przez Boga, za sprawą którego wyznajemy i wzmacniamy naszą wiarę. Jezus Chrystus ustanowił dwa sakramenty, które maja nam pomagać w naszym chrześcijańskim życiu: chrzest i Wieczerzę Pańską. Dość szybko niektóre kościoły zaczęły praktykować inne sakramenty, tj. pokutę (Jak. 5,16), bierzmowanie (Dz.19,6), namaszczenie chorych (Jak.5,14), małżeństwo (I Kor.7,1-16), tzw. kapłaństwo (I Tm.1,5). Chrzest. Chrzest polega na jednokrotnym zanurzeniu katechumena w wodzie. Niektóre kościoły lokalne zmodyfikowały tę praktykę i w chwli obecnej chrzczą przez polanie, a nawet (jak w przypadku niektórych plemion pustynnych)przez posypanie piaskiem. Dzięki niemu człowiek staje się częścią Kościoła Bożego, zostaje obmyty ze wszystkich swoich grzechów, publicznie wyznaje swoją wiarę i staje się częścią lokalnej społeczności ludzi wierzących. Do chrztu może przystąpić każdy, kto wierzy, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym, który umarł po to, abyśmy mogli dostąpić zbawienia, następnie zaś został zmartwychwzbudzony i teraz zasiada po prawicy Bożej. Konieczne jest też uznanie Jezusa za swojego pana i zbawiciela, to znaczy oddanie Mu swojego życia i przekonanie o tym, że bez Jego Ofiary nasze zbawienie byłoby zupełnie niemożliwe. Powszechnie praktykowany jest też kurs dla osób przygotowujących się do chrztu, aby upewnić się, że katechumen posiada odpowiednie przygotowanie, aby móc do tego sakramentu przystąpić. Wieczerza Pańska. Sakrament ten ustanowił Jezus niedługo przed swoją męczeńską śmiercią. Nakazał dwunastu apostołom, aby na pamiątkę Jego śmierci spożywali chleb oraz wino, które kolejno symbolizują ciało i krew Jezusa. Od tego czasu Kościół nieprzerwanie praktykuje ten sakrament. Praktycznie wygląda on tak, że przełożeni kościoła modlą się nad uprzednio przygotowanym chlebem i winem, a następnie wybrane osoby rozdzielają ów pokarm wśród członków zboru. Najpierw spożywa się chleb a potem wino. Spożywać Wieczerzę Pańską można dowolnie często. Wieczerza Pańska przypomina nam o ofierze, jaką złożył za nas Jezus, a także jest czasem społeczności z Bogiem i innymi braćmi oraz siostrami w wierze. W wyniku rozłamów powstały bardzo istotne różnice w zrozumieniu istoty Wieczerzy Pańskiej. Przede wszystkim idzie o to, czy pod postaciami chleba i wina kryją się prawdziwe ciało i krew Pana Jezusa. Mając osobiście wyrobiony pogląd na tę kwestię, odżegnuję się od jakichkolwiek rozważań na ten temat. Do Wieczerzy Pańskiej może przystąpić osoba, która została ochrzczona, trwa w społeczności lokalnej i nie pozostaje w grzechu, który godzi w jego społeczność z Bogiem. Prezbiterzy mogą zabronić spożywania Wieczerzy osobom poddawanym sankcjom dyscyplinarnym w zboże z powodu trwania w jawnym grzechu. E. Nabożeństwo. Nabożeństwo polega na zbiorowym oddawaniu czci Bogu. Kościół od samego początku praktykował urządzanie wspólnych zebrań, najpierw w prywatnych domach, potem w specjalnie przeznaczonych do tego budowlach, zwanych kaplicami, czy też kościołami. Można śmiało powiedzieć, że wspólne nabożeństwa to fundament, na którym zasadza się życie całej społeczności. Nabożeństwa mogą przybierać różne formy: w zależności od indywidualnych potrzeb społeczności można dodawać elementy według uznania. Również kolejność poszczególnych części, a także oprawa jest dowolna. Generalnie można jednak wskazać na szkielet składający się z następujących elementów: nauka, modlitwa, śpiew, Wieczerza Pańska, życie wspólnotowe. Nauka. Jedną z części nabożeństwa jest kazanie, podczas którego wykłada się zasady wiary chrześcijańskiej oraz przekazuje treści, w celu budowania społeczności. Omawiany temat ilustruje się jakimś przykładem Biblijnym. Modlitwa. Rzeczą niezwykle ważną jest, aby kościół trwał w modlitwie, w której jednoczy się z Bogiem, a także przekazuje Mu potrzeby, zarówno społeczności jako całości, jak i poszczególnych jej członków. Śpiew. Stary jak i Nowy Testament zachęcają nas do oddawania czci Bogu za pomocą pieśni. Kościół zachęca swoich wiernych, aby szczególną wagę przywiązywać do treści śpiewanych pieśni, aby ta treść stała się autentyczną modlitwą. Wieczerza Pańska. Organizuje się wspólne spożywanie chleba i wina na pamiątkę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Jest to szczególnie uroczysty moment nabożeństwa, i musimy przywiązywać szczególną uwagę, aby przebiegał w sposób godny. Życie wspólnotowe. Dbamy o to, aby życie kościoła nie ograniczało się jedynie do rytuałów, ale powodowało zacieśnianie kontaktów miedzy poszczególnymi osobami. W tym celu można organizować takie formy życia kościelnego, jak na przykład kościół domowy. F. Napominanie. Zdarza się, że chrześcijanin przeżywa czas, w którym nie radzi sobie z prowadzeniem właściwego życia chrześcijańskiego. Pozostawiony sam sobie zapewne nie uporałby się ze swoimi problemami, dlatego też Bóg nałożył na zbór obowiązek wspierania członków kościoła w ich walce z przeciwnościami. Zaniedbanie tejże posługi jest poważnym przestępstwem i prowadzi do duchowego osłabienia całego zboru. Oto kategorie przewinień, które podlegają napominaniu: -niemoralnie prowadzący się brat albo siostra- każdy, kto spostrzega, że brat lub siostra w wierze nie postępuje zgodnie z Bożymi przykazaniami powinien zwrócić mu na to uwagę. Niedopuszczalne jest przy tym rozgłaszanie takiej wiadomości w szerszych kręgach, gdyż czyn taki jest oznaką wyjątkowej niedojrzałości duchowej i braku wrażliwości. Jeśli brat, który popełnia grzech pomimo upomnienia nie chce się opamiętać, sprawę należy przedłożyć starszym zboru, którzy będą modlić się z tą osobą, i we właściwy sposób postarają się jej pomóc. Jeśli i to nie poskutkuje, o całej sytuacji zostanie powiadomiony zbór. Jeśli chodzi o bardzo poważne grzechy, takie jak niemoralność, współżycie seksualne poza związkiem małżeńskim, chciwość, bałwochwalstwo, fałszywe pomówienie innych ludzi, pijaństwo i inne nałogi, oszustwo, kradzież oraz inne, to Biblia zaleca zerwanie duchowej więzi z człowiekiem, który pomimo upomnień nie chce odwrócić się od swojego grzechu. -fałszywi nauczyciele- osoby, które posiadają przekonania niezgodne z nauką Biblijną nie powinny być wyłączane ze zboru, a cierpliwie prowadzone i nauczane. Jeśli jednak ktoś zechce nauczać innych i wprowadzać w błąd, powinien zostać wyłączony ze społeczności. -osoby wywołujące rozłamy- po dwukrotnym napomnieniu powinni zostać wyłączeni ze zboru. G. Kluczowe fragmenty. - I Tm. 3. 1-13; Tt. 1.7-9: kwalifikacje starszych zboru i diakonów. - Dz. 2.42; I Kor.12-14: działalność zboru. - Mt. 18.15-18; I Kor. 5.6-8: dyscyplina zborowa. |
© Protestanci.org